Defne YucesoyBugün sizlere içimde hafifletmesi zor, belki de imkansız olan ve açıklaması güçlük olan bir ağırlıktan bahsedeceğim. Şanlıurfa’da bir okulda, bir ikinci ev olması gereken mekanda yaşananlar, sadece bir haber başlığı değil.Bir çocuğun okula silahla gitmesi, bir anda gelişen bir “olay” değil. Bu, bir sürecin sonucu. Belki de en rahatsız edici olan şey bunu sadece bireysel bir kırılma olarak görmek artık mümkün değil.
Bir bebek doğduğunda şiddet ne bilmez ve silahı, öfkeyi, korkutmayı zamanla öğrenir. Bir yerden bir şekilde bu çocukların aklına kazınır. Çoğu zaman bu öğrenme tek büyük ve unutulmaz bir travmayla değil, tekrar eden küçük olaylarla gerçekleşir. Bu olaylar gözden gelinen davranışlar, normalleştirilen söylemler ve ciddiye alınmayan sinyaller olabilir. Belki de sorun tam olarak burada başlıyor. Şiddet artık sadece korkutucu bir şey olmakla kalmıyor ve aynı zamanda da görünülür oluyor. En acısı, bazen fark edilmeden anlamlı hale getiriliyor. Ekranlar eşliğinde, sosyal medyada, günlük dilde güç çoğu zaman sakin kalabilmekle değil, üstün gelmekle, bastırmakla, susturmakla eşleştiriliyor.Çocuklar sadece izlemiyor.Görüyorlar.Anlamlandırıyorlar. Kimin güçlü olduğunu, kimin duyulduğunu, kimin “önemli” olduğunu öğreniyorlar.
Bu durumda okulun ayrı bir rolü olmalı. Okul bir çocuğun en güvenli yeri olması gerekirken, bu durumda son yerlerden biri oluyor. Eğer bir çocuk o okul kapısından elinde silahlı bir şekilde girebiliyorsa, o zaman bu sadece bir güvenlik açığı olmakla bitmez ve bu bir sistemin sessiz bir şekilde görünür şekilde çöktüğünü gösterir. Neden mi? Hiçbir çocuk bir sabah uyanıp “Bugün bunu yapacağım.” noktasına tek başına gelmez! Bu noktaya gelirken duyulmayan, anlaşılmayan, görülmeyen bir sürü farklı yoldan geçilmiştir.
Belki de kabul etmemiz gereken en zor durum bazen bir çocuğu yaralayan şey tek bir olay değildir ve çocuğun içinden gelen bir durum yoktur. Çocuğu bu duruma getiren şey içinde büyüdüğü ortam, bir atmosfer. Bu atmosfer içinde kalınan bir konuşma tarzı, oynadığı bir oyun, ciddiye alınmayan kırılmalar gibi birçok şey olabilir.
İşte bu yüzden bu olay sadece “Ne oldu?” sorusuyla açıklanamaz. Sormamız gereken soru “Bir çocuk bu noktaya gelene kadar biz neleri fark etmedik?” Bugün belki en çok bunu düşünmek gerekiyor:
Bir çocuğun eline silah geçmesi değil,
o silahın bir anlam kazanması.
Çünkü hiçbir şey, anlam kazanmadıkça bu kadar tehlikeli hale gelmez.
ENGLISH:
Today I will talk to you about a weight within me that is difficult, perhaps impossible, to alleviate, and hard to explain. What happened in a school in Şanlıurfa, a place that should be a second home, is not just a news headline. A child going to school with a weapon is not a sudden “incident.” It is the result of a process. Perhaps the most disturbing thing is that it is no longer possible to see this as merely an individual breakdown.
A baby is born without knowing what violence is, and learns about weapons, anger, and intimidation over time. Somehow, this is imprinted on children’s minds. Often, this learning doesn’t happen through a single major, unforgettable trauma, but through recurring small incidents. These incidents can be overlooked behaviors, normalized discourses, and signals that are not taken seriously. Perhaps this is precisely where the problem begins. Violence is no longer just something frightening; it is also becoming visible. The most painful thing is that sometimes it is made meaningful without being noticed. In the world of screens, social media, and everyday language, power is often equated not with remaining calm, but with dominating, suppressing, and silencing. Children don’t just watch; they see. They interpret. They learn who is powerful, who is heard, and who is “important.”
In this context, school must play a separate role. While school should be a child’s safest place, in this situation it becomes one of the last places. If a child can walk through that school gate with a weapon in hand, then this is not just a security breach; it indicates that a system is silently and visibly collapsing. Why? No child wakes up one morning and says, “Today I’m going to do this,” alone! They have gone through many different paths, unheard, ununderstood, and unseen, to reach this point.
Perhaps the most difficult thing to accept is that sometimes what wounds a child is not a single event, and it’s not something that comes from within the child. What brings the child to this point is the environment in which they grow up, an atmosphere. Within this atmosphere, it could be a style of speech, a game they play, or hurt feelings that aren’t taken seriously – many things.
That’s why this event cannot be explained simply by asking “What happened?”. The question we should be asking is, “What did we fail to notice until a child reached this point?” Perhaps this is what we need to think about most today:
It’s not about a child getting a weapon in their hands,
but about that weapon gaining meaning.
Because nothing becomes this dangerous unless it gains meaning.
